. Home

 . Foto's

 . Ecuador

 . Het project

 . Gastenboek

Weblog  Arnoud Festjens verblijft een jaar in het educatief centrum Inti Sisa in Guamote (Ecuador). Wat hij beleeft en vooral hoe kan u hieronder lezen.

 

Temblor

Hallo iedereen,

Ik verschoot vanmorgen, toen ik de reservatielijst van ons gastenhuis opensloeg en merkte dat ik binnen vier weken opnieuw op Belgische bodem sta. Volgende week komt James, de nieuwe vrijwiliger, aan in Ecuador en dan resten me nog drie weken om hem 'op te leiden'. Oktober wordt overigens een uitzonderlijk drukke maand, blijkbaar zakken toeristen steeds vaker in het najaar af naar Ecuador.

Gisterenavond rond half twaalf, ik lag net in bed, begon alles rondom me plots hevig te beven en te schudden. Ik hoorde honden blaffen in de straat, enkele toeristen hadden blijkbaar hetzelfde ervaren en kwamen wat later op mijn deur kloppen... Een aardbeving! Na de recente gebeurtenissen in Peru was ik er toch niet helemaal gerust in, ik ben in mijn pyjama de straat opgelopen om te kijken of er nergens schade op te meten viel, hetgeen gelukkig niet het geval was. Maar 't was verschieten, dat zeker. Vandaag overigens schijnt de zon en lijkt het alsof er niets is gebeurd (hoewel concierge Lazaro me in het oor fluisterde dat hij het ook had gevoeld en schrik had gehad).

Alles gaat hier ondertussen zijn gezone gangetje. Juanita, onze kokkin, is net naar huis vertrokken. Ze was deze morgen om vijf uur uit haar gemeenschap vertrokken om ervoor te zorgen dat het ontbijt voor de gasten op tijd geserveerd kon worden. Haar plaats in de keuken wordt deze namiddag ingenomen door Encarnación, die broccolisoep aan het maken is. Lazaro en José Hernán zijn de raamkozijnen, die dringend toezijn aan een nieuw laagje vernis, aan het schuren. Ik ga hen zodadelijk nog even helpen. Katy en Alicia zijn enkele kinderen aan het helpen met hun huiswerk en vertrekken zodadelijk huiswaarts, met de laatste bus richting Riobamba. Wilo zit hier naast me en is een van de computers aan het herstellen. Een doordeweekse werkdag in Inti Sisa...

Zondag trekken de Ecuadoranen naar de stembus, om leden voor de grondwettelijke vergadering te kiezen. Guamote wordt bedolven onder propagandamateriaal, elke dag trekken auto's claxonerend door de straten van het dorp, voorzien van vlaggen, posters, stickers en kandidaat-'asambleistas' die zoveel mogelijk zielen proberen te winnen. Aan elk huis hangen immense affiches, op elke gevel worden slogans geschilderd. Verkiezingskoorts heet zoiets zeker... Het is echter ongelooflijk hoeveel verschillende partijen er opkomen, op hoeveel kandidaten er gestemd kan worden. Het politieke landschap lijkt meer dan ooit versplinterd. Ik ben benieuwd naar de uitslagen.

In afwachting van mijn terugkeer naar België ben ik ondertussen naarstig op zoek naar vast werk. Handige tips in verband met vacante werkplaatsen, in België of in het buitenland, zijn steeds welkom!

Beste mensen allemaal, ik ga het hierbij laten.
Tot binnenkort, hou jullie goed!
Groeten,
Arnoud.

geplaatst: 26.09.2007 uw gedacht | gedachten bekijken (2)
Cuatrero azotado en Chimborazo

Woensdag 29 augustus, 13.00 uur. De zon schijnt, ik zit op de patio voor het gastenhuis een broodje tonijn te eten, op de hoek heeft Christian zijn stereo-installatie geëtaleerd. La Vecinita, de nieuwe reggeatonhit van Vico C, weerklinkt luid door de straten van Guamote. Volgende week zit het toeristisch hoogseizoen erop, ik geniet even van een korte pauze alvorens met een Joker-reisgroep naar de tweede refuge van Chimborazo, Ecuadors? hoogste vulkaan (6310 mbzn), te vertrekken.

De voorbije maand is er veel gebeurd en werd er hard gewerkt in Inti Sisa. De week na mijn aankomst in Guamote vonden de lokale kantonalisatiefeesten plaats, een week lang optochten, lokale missverkiezingen, optredens, stierengevechten en outdoor-buurtfuiven met teveel canelazo (de lokale sterke drank, op basis van uit suikerriet gedestilleerde alcohol en kaneelthee) en foute cumbias. Dé ideale gelegenheid om veel ?oude? bekenden tegen het lijf te lopen en glaasjes te heffen op mijn plotse terugkeer; een langgerekte kermis, weliswaar zonder botsauto?s of schietkramen maar mét frietkoten en veel, heel veel volk. Tijdens en na het feestgedruis echter dienden er ook toeristen ontvangen en begeleid te worden. Ons gastenhuis draait op volle toeren, we raken steeds bekender bij het grote publiek, en het feit dat de mensen in ruil voor een goede service geld kunnen uitgeven voor het goede doel blijkt een voltreffer.

Na een jaar pauze is het zicht vanop de Chimborazo nog altijd even wondermooi, zijn de stilte en de wijdse natuur tijdens de fietstocht nog even adembenemend en zijn onze paarden nog steeds even mak. Het mooiste compliment dat bezoekers me kunnen geven is dat ik zo vlot omga met de ?locals?. Het klopt dat het Spaans al lang geen rem meer vormt om een goed gesprek aan te knopen. De mensen uit het dorp en het kanton kennen Inti Sisa en tonen zich steeds bereid om een praatje te slaan met de gringitos die er werken of op bezoek komen. Ons gastenhuis hanteert de slogan ?Doe eens iets uniek en wijk af van de platgelopen toeristische paden?. Ik meen dat we deze slagzin ook perfect kunnen rechtvaardigen, dat we toeristen de mogelijkheid bieden een blik te werpen op het leven van de inheemse bevolking van Guamote, zowel de positieve als de minder mooie kanten ervan. Eén van die minder mooie kanten (alhoewel...) werd vandaag breed uitgesmeerd in El Comercio, de grootste krant van Ecuador. Een kort fragment ter illustratie...

Un supuesto cuatrero fue azotado en Chimborazo.
(El Comercio, 29 de Agosto 2007)
(?Verdachte veedief gekastijd in Chimborazo.?)

La comunidad de Pull San Pedro (Cantón Guamote, Provincia de Chimborazo) castigó con un baño de agua fría, ortigada y 20 latigazos a Delfín C., de 67 años, acusado de robar ganado. Ayer, [?], los comuneros dieron 72 horas a su familia para que lo retiren del pueblo, de lo contrario lo enterrarían vivo.
El supuesto ladrón fue aprendido [?] ayer, al tratar de huir conjuntamente con otros tres presuntos delincuentes cuando intentaban de llevarse cuatro cabezas de ganado.[?] El pueblo se levantó e inició la persecución. Tres de ellos escaparon en un camión que esperaba a seis kilómetros.
Delfín C. fue llevado hasta la plaza de Pull San Pedro. Los indígenas [?] lo acusaron de abigeato y le encerraron en un calabozo cercano a la cancha principal. [...]
Luego de una hora de deliberaciones, el pueblo aprobó que el hombre se quedará únicamente en ropa interior; para de ahí bañarlo en agua fría, ortigarlo y castigarlo con un fuete [...].

Het gebeurt wel vaker dat indígenas een (vee)dief op heterdaad betrappen, opsluiten en straffen. Inheemse gemeenschappen hanteren een eigen rechtspraak, waarmee de ?officiële? instanties zich niet of nauwelijks bemoeien. Delfin C., de ?dader? waarvan sprake in het artikel, had minder geluk dan zijn drie kompanen die wisten te ontsnappen. Hij werd opgesloten en berecht door leden van de gemeenschap van Pull San Pedro, één van de gemeenschappen van het kanton Guamote. Nadat hij schuldig werd bevonden van het stelen van vier koeien, werd hij veroordeeld tot 20 zweepslagen, het onderdompelen in ijskoud rivierwater en een kastijding met netels door de leden van de gemeenschap. Ondertussen heeft zijn familie 72 uur de tijd gekregen om hem te komen ophalen; gebeurt dat niet, dan wordt gedreigd met het levend begraven van Delfin (al wist Juanita, onze kokkin, me deze morgen te vertellen dat de dader intussen werd uitgeleverd aan de politie van Guamote, wellicht omwille van de media-aandacht die deze zaak toebedeeld kreeg).

Het lezen van dit artikel deed me terugdenken aan iets wat me twee jaar geleden is overkomen, terwijl ik op fietstocht was met enkele toeristen. Op een bepaald ogenblik versperden inheemsen van de gemeenschap van Atillo ons de weg; we moesten blijven staan en toekijken hoe iemand van de gemeenschap publiek gestraft en vernederd werd. De beschuldigde had overspel gepleegd en was betrapt door zijn echtgenote, die van hem wilde scheiden. De zaak was voorgelegd aan de gemeenschap, die beslist had dat het echtpaar niet mocht scheiden, maar dat de man wél een publieke straf moest krijgen. En zo geschiedde... Blootvoets en met ontbloot bovenlijf diende de overspelige een parcours over grint en kiezels af te leggen, omringd door mannen te paard die hem zweepslagen toedienden. Eenmaal de ?finish? bereikt te hebben mochten alle aanwezigen een steen oppakken en naar de beschuldigde werpen. Daarna lieten de inwoners van Atillo ons opnieuw door.

Een blik op het leven van de inheemsen... Wat ik occasioneel te zien krijg en meemaak spreekt tot de verbeelding, zo hard dat België soms nóg verder weg lijkt dan het al is, een andere wereld. Ik heb het krantenartikel al uitgeknipt en opgeborgen, zodat ik het jullie in het najaar kan laten zien (mét foto?s!).

Hou jullie goed allemaal, tot schrijfs.
Groeten,

Arnoud.

geplaatst: 31.08.2007 uw gedacht | gedachten bekijken (1)
polvo y sinisa - de nuevo en Guamote

Gegroet allemaal!

Voor allen die nog niet op de hoogte zijn: sinds afgelopen woensdag 20.45 uur lokale tijd bevind ik me opnieuw op Ecuadoraanse bodem. Het plan is om me de komende drie maanden nog eens met volle overgave in te zetten in Guamote, het dorp waar ik reeds twee jaar lang als vrijwilliger heb gewoond en gewerkt. Ik ga proberen om opnieuw en zo regelmatig mogelijk een bericht te posten op deze weblog, in de hoop dat velen het zullen lezen en misschien zelfs even wegdromen.

Vanmorgen was ik met een uiterst sympathiek Nederlands koppel op weg naar de gemeenschap van Lirio San Gonzalo, om hen daar af te zetten voor de start van de paardentocht. Guamote hing in een dichte mist, maar eenmaal we van de Panamericana afsloegen en de heuvels introkken, kwamen we boven de wolken uit te rijden en ontwaarde zich een ongelooflijk mooi vergezicht. Door de wolken heen priemden de toppen van zowel de oostelijke als de westelijke "Cordillera de los Andes", met als 'hoogtepunten' (letterlijk en figuurlijk) de besneeuwde vulkanen Tungurahua, Altar en Sangay. Tegen een staalblauwe lucht en onder een brandende zon spuwden Sangay en Tungurahua tezelfdertijd een dikke aswolk de hemel in. De Nederlanders waren zwaar onder de indruk, en ik waarschijnlijk nog meer. Wat een ontvangst door dit prachtige land!

Het maakt me warm vanbinnen om hier opnieuw te zijn, om door de straten van Guamote te slenteren en oude bekenden tegen het lijf te lopen, om Ecuador opnieuw te kunnen horen, zien, ruiken en voelen. Ik ben een gelukkig man, en naar 't schijnt zie je dat aan mijn wezen... Ik hoop dat gevoel te kunnen vasthouden.

Hou jullie haaks, tot de volgende schrijfbeurt,
Arnoud.

geplaatst: 28.07.2007 uw gedacht | gedachten bekijken (2)
ciao intimos, nos vemos pronto...

Vanuit onze huiskamer in Wijgmaal, dezer dagen naar verluidt 'Robland' (?) geheten, dien ik dit laatste bericht te posten op m'n weblog. Het zou een afscheidsbrief kunnen zijn, of een terugblik. Ik zou herinneringen kunnen ophalen, misschien doe ik dat ook wel, mensen bedanken en anderen een laatste keer kriebels doen krijgen, laten wegdromen. Het zit erop, 20 maanden werk in 't vreemde, ik heb mijn tweede thuis, voorlopig toch, achter mij gelaten. En ik mis het nu al, 'mijn' Ecuador, 'mijn' Guamote.
Regelmatig, volgens velen niet regelmatig genoeg, heb ik een bericht geplaatst op wijgmaal.be, zodat jullie mijn avonturen wat konden volgen. Ik heb eigenlijk nog zoveel meer te vertellen, ik zou zovelen graag eens aan den lijve willen laten voelen wat ik voel en gevoeld heb. Ik kan prachtfoto's laten zien, fantastische verhalen vertellen, misschien moet ik ooit eens een boek schrijven of zo...
Ik zou eigenlijk willen afsluiten met enkele kort verhaal, waarbij ik enkele mensen in de schijnwerpers wil zetten, mensen die voor mij zoveel hebben betekend de afgelopen maanden. Hier gaan we;

Het is vijf uur 's avonds. Mijn valiezen zijn gemaakt, en ik word een beetje stil van de aanblik van mijn lege kamer. Er zijn de voorbije uren een hoop herinneringen naar boven gekomen. Ik zou wat muziek willen opzetten, maar mijn cd's zijn al veilig opgeborgen, en mijn radio heb ik reeds geschonken aan ons Juanita, belofte maakt schuld. De deur van mijn kamer staat wijd open, maar er durft precies niemand binnenkomen, alsof er een onzichtbaar bordje met de boodschap 'niet storen' aan de deurklink hangt. Ik zie Kelvi, onze directrice, telefoneren en rommelen in een stapel papieren, ze vindt niet wat ze zoekt. Lazaro heeft zijn boor in de aanslag en helpt Wilo gaten boren, ze willen een internetverbinding maken naar de bureau. José Hernán heeft de fietsen hersteld en slentert binnen, is duidelijk van plan even te gaan zitten met een kop thee en de krant te lezen. In de keuken hoor ik gegiechel. Juanita is in haar nopjes, vanavond hoeft ze niet alleen te koken, heeft ze de hulp van Encarnación én Katy én Alicia. De zon schijnt, en ik voel me omringd door collega's die stuk voor stuk beste vrienden zijn geworden. Er wordt op de deur geklopt, Jeroen en Esther zijn aangekomen uit Quito, ook zij wilden erbij zijn vanavond. De Jerre doet me vele groeten van Sophie, ze kon er niet bij zijn, alhoewel het gezelschap met haar erbij pas echt compleet zou zijn. Esther geeft me een dikke knuffel, wat een heerlijk mens toch.
Alles is klaar, ik ga nog even het dorp in om wat drank te gaan kopen. Op straat kom ik de mensen tegen die ik dagelijks heb ontmoet en morgen niet meer ga zien. Berthilda groet me vanop afstand, uitbundig als steeds. De buurjongen komt met zijn bakfiets aangereden, ook zijn werkdag zit erop, hij bedankt me nog eens voor de foto's die ik hem gisteren heb gegeven. Adaïr, Jenny en Nohely spelen voetbal op de Plaza 24 en komen aan mijn benen hangen tot aan de hoek. Mijn kapper heeft het druk, ik kom straks nog wel eens langs. Even verderop zit Oswaldo de krant te lezen achter het stuur van zijn pick-up, en ik bedenk opeens dat ik hem zelden ben tegengekomen zonder dat hij in zijn auto zat. Angel komt net toe met zijn nieuwe bus, claxoneert en steekt de hand op. Ik zou eigenlijk links moeten afslaan, maar besluit nog even langs te gaan bij Marco, de bakker, om te kijken of hij nog van die lekkere zandkoekjes heeft. Geen zandkoekjes, zo blijkt even later, maar een korte babbel, 'onder vrienden', maakt veel goed.
Bij Suzanna worden gepluimde kippen uitgeladen. Ik koop snel mijn flessen cola, en loop terug de straat omhoog, naar huis. De tafel staat gedekt, de hele ploeg van Inti Sisa heeft plaats genomen en er wordt getoast op mijn gezondheid. Het doet deugd al deze mensen nog eens dicht rondom mij te hebben, en na de frieten wordt geen afscheid genomen. We zien elkaar spoedig weer, daar ben ik zeker van.
Onderweg naar het busstation van Riobamba zie ik de vulkaan Tungurahua. Hij spuwt een gigantische aswolk, en Wilo weet me te vertellen dat de inwoners van het dorp Pelileo, gelegen aan de voet van de vulkaan, reeds hun huizen hebben moeten verlaten. Binnenkort volgt hoogstwaarschijnlijk de uitbarsting, maar dat zal ik dan wel weer kunnen vernemen in België...

:: foto ::

geplaatst: 25.05.2006 uw gedacht | gedachten bekijken (1)
Paro (bis)

Het is al een tijdje onrustig in Ecuador. Her en der worden stakingsposten opgetrokken, het interprovinciaal verkeer komt strop te zitten, en als je vraagt waarom er gestaakt wordt weet niemand een eensluitend antwoord te geven. De voorbije weken is de algemene toestand er niet beter op geworden. Tien dagen geleden moest ik naar Quito, wat papierwerk in orde brengen bij enkele reisbureaus, en vanwege de stakingen heb ik een week vast gezeten in de hoofdstad. Vanuit de busterminal vertrok geen enkele bus meer, de problemen concentreerden zich niet zozeer in Quito zelf maar veeleer in en rond de hoofdsteden van de bergprovincies Cotopaxi, Tungurahua en Chimborazo.
Kranten en nieuwsberichten op televisie spraken over problemen rond de ondertekening van de ?TLC?. Op huisgevels in de straten verschenen elke dag meer slogans tegen de TLC. TLC staat voor Tratado Libre Comercio, het vrijhandelsakkoord dat door de Verenigde Staten aan verschillende Latijns-Amerikaanse, vooral Andeslanden, wordt voorgelegd ter ondertekening. Colombia, Peru en Bolivia zijn al akkoord gegaan, in Ecuador blijft men twijfelachtig omtrent de ondertekening. Men eist, volledig terecht naar mijn inzien, bijkomende voorwaarden die de Ecuadoraanse economie ten goede zullen komen, waardoor niet enkel de eigenaars van grote multinationals beter zullen worden van het akkoord. En juist die eis naar bijkomende voorwaarden blijkt conflicten te veroorzaken. Vorige week heeft de CONAIE, de nationale Indígenabeweging, opgeroepen tot staking. Er zal geprotesteerd worden tegen ondertekening van de TLC tot de eisen van de inheemsen ingewilligd worden. En zolang er geprotesteerd wordt wordt niets ondertekend, aldus president Palacio op een korte TV-toespraak eergisteren. Er wordt nog steeds onderhandeld, er wordt nog steeds gestaakt, en ondertussen stapelen de verliezen in de nationale economie zich op. Het toerisme ligt plat, vervoer van voedsel en levensmiddelen kan niet meer, alles wordt duurder en duurder.
Verleden zondag reden er plots terug bussen vanuit Quito richting Riobamba. Ik heb de sprong gewaagd, ben zonder problemen in Riobamba aangekomen, maar de pauze in de protestacties bleek van zeer korte duur te zijn. Nog dezelfde dag werden opnieuw stakingsposten opgetrokken, ik zat vast in Riobamba. Het is niet leuk geen kant op te kunnen. Ok, de situatie is voor iedereen hetzelfde, maar wanneer verveling toeslaat krijg je sterk het gevoel zelf iets te willen ondernemen. Gisteren heb ik, via via, een fiets kunnen bemachtigen, en ben ik zo, op goed geluk, begonnen aan een fietstocht naar Guamote. Ik kan je nu al zeggen dat het gelukt is, maar wat ik onderweg gezien heb slaat toch wel alles.
De afstand Riobamba-Guamote bedraagt precies 50 kilometer. De eerste 20 kilometer gaat het vooral bergop, voor het overige is het vals plat tot in Guamote. Er moet een hoogteverschil van ruim 200 meter overbrugd worden, het gaat van 2800 naar 3056 meter. Onder een stralende zon ben ik aan de onderneming begonnen, me goed voelend eindelijk een poging te kunnen ondernemen om terug naar Guamote te keren. De anders zo drukke Panamericana zag er verlaten uit, bij het uitrijden van Riobamba ten minste. In Lican, net buiten Riobamba, vroeg een politie-agent me waar ik wel heen wilde, alleen en op de fiets. Mijn antwoord lokte enkel het optrekken van zijn wenkbrauw uit. Wat verderop, op een heuveltop, kreeg ik een overzichtje van wat me te wachten stond. Over een afstand van nog geen kilometer zag ik minstens 10 stakingsposten, bestaande uit omver gehakte eucalyptusbomen dwars over de weg, grote rotsblokken, brandende autobanden, en glasscherven, ontzettend veel glasscherven. Elke stakingpost werd bemand door een groep inheemsen, maar op het eerste zicht vielen ze niemand lastig. Tussen de stakingsposten begaf een stroom van mensen zich, veelal te voet, op weg naar het zuiden.
Even diep ademhalen, vingers kruisen en hopen dat ze mijn banden niet plat steken, meer heb ik niet gedaan alvorens op de trappers te gaan staan. Bij de eerste stakingspost werd me vooral ?gringo? toegeroepen, meer niet. Tweede stakingspost: idem. En zo ging het wel even voort, laverend tussen de wandelaars, zelf te voet bij elke wegversperring. Na ruim een uur bereikte ik Cajabamba, even voor halfweg. In het dorp zelf was alles schijnbaar rustig, een bar met coca-cola uithangbord maakte de verleiding tot een korte stop te groot. De barvrouw vroeg waar ik, als gringo, wel zo dringend heen moest dat ik dat per fiets deed. Bij het horen van Guamote wenste ze me veel geluk.
Aan het meer van Colta kreeg ik het gezelschap van een wat oudere man, die door iedereen ?Payaso?, ?clown? werd genoemd. Het werd wat minder druk, er verschenen ook minder frequent stakingsposten, en het gesprekje met mijn compaan, wellicht de dorpsgek, zorgde voor wat afleiding. Ook hij wist me geen antwoord te geven op de vraag hoelang de staking nog zou duren. In Santiago de Quito namen we afscheid, en zette ik mijn tocht alleen verder.
De passage doorheen het kanton Colta heb ik steeds wondermooi gevonden. Het voelde heerlijk deze doortocht eens niet vanuit de wagen of de bus te ervaren, maar vanop de fiets, en onder een stralende zon dan nog. Opeens leek het alsof ik alleen was, fietsend doorheen een lappendeken van akkers, in de wijde omtrek geen mens te bespeuren. Tot in Columbe was het genieten geblazen, eenmaal ik dat laatste dorp voor Guamote bereikt had werd ik opgeschrokken door een massa dronken inheemsen, dansend op de muziek van Angel Guaraca, de lokale Eddy Wally. Voor het eerst sinds het uitzicht op de heuvel, aan het begin van de fietstocht, voelde ik me niet op mijn gemak. Dronken lui riepen me wat bedreigingen toe, maakten aanstalten me tegen te houden, dreigden ermee mijn banden plat te steken. Heel voorzichtig ben ik doorgereden, die laatste klip zonder kleerscheuren trachtend te omzeilen. En eenmaal ik daarin geslaagd was zag ik de gsm-mast van Guamote voor me opdoemen. Een zalig gevoel, thuiskomen. En als beloning... lekker gefrituurd varkensvlees, een warme douche en mijn eigen heerlijke bed. Hoelang ik hier nu vastzit weet ik niet, maar ik ben content jullie te kunnen berichten van mijn jongste avontuur.
Groeten,
Arnoud.

geplaatst: 21.03.2006 uw gedacht | gedachten bekijken (1)

[ archief ]



© 2017 - powered by wijgmaal.be - design by e-visible