. Home

 . Foto's

 . Ecuador

 . Het project

 . Gastenboek

Ecuador  De republiek Ecuador ligt aan de Westkust van Zuid-Amerika, en wordt begrensd door Colombia in het Noordoosten, Peru in het Zuidoosten en de Stille Oceaan in het Westen. Het land dankt zijn naam aan de evenaar, die niet ver ten noorden van de hoofdstad Quito loopt. Ecuador is ongeveer 9 keer groter als België. Geografisch gezien kan men het land opdelen in drie zones: de Costa (kust), de Sierra (hoogvlakte) en de Oriente (regenwoud). Van noord naar zuid strekt zich het Andesgebergte uit, met toppen die ver boven de 6000 meter uitsteken. Vanwege de vele, vaak nog steeds actieve vulkanen in Ecuador kreeg de Sierra hier de bijnaam “Avenida de los Volcanos”.

Ecuador telt ongeveer 12 miljoen inwoners; de indianen vormen 45 % van de totale bevolking. Naast de indianen vormen de mestiezen een belangrijke bevolkingsgroep, alhoewel het onderscheid tussen indianen en mestiezen niet steeds duidelijk is. Voor alle duidelijkheid, met mestiezen worden alle mogelijke raciale mengvormen bedoeld. De grote meerderheid van de mestiezen vormt samen met de indianen de onderste trap van de sociale ladder. De koloniale overheersing bracht heel wat blanken, voornamelijk Spanjaarden, naar Ecuador; daarnaast zorgde de slavernij voor de aanwezigheid van een aanzienlijke groep zwarten.

Ecuador De Ecuadoraanse hoogvlakte wordt voornamelijk bewoond door inheemse bevolkingsgroepen, die qua cultuur en levenswijze sterk van elkaar kunnen verschillen. Sommigen stammen af van autochtone bewoners, anderen van de Inca’s en nog anderen van volkeren die door de Inca’s naar deze streek zijn gedreven. “Quichua” is de in Ecuador gangbare versie van het “Quechua”, een taal die behoort tot de groep van Andean-Equatorialtalen. Eén kenmerk hebben alle indianen gemeen, namelijk de desinteresse van de Ecuadoraanse politici voor hun situatie. Die desinteresse valt te verklaren door het geringe belang van de indianen in de nationale economie. Ondanks landhervormingen in 1964 en 1973 bezitten de indianen slechts een klein deel van de grond, en zelfs hun eigendomsrechten worden niet gerespecteerd.

Tot 1964 leefden de indianen in het hoogland nog als “Huasipungos” of slaven, op de haciendas van grootgrondbezitters. In ruil voor hun arbeid op de landerijen kregen ze een huisje en een stukje grond ter hunner beschikking. Bij de afschaffing van het Huasipungosysteem verloren vele indianen echter hun stukje grond. Ze begonnen steeds hoger de bergen in te trekken, waar ze in erbarmelijke omstandigheden proberen te leven van landbouw, veeteelt en handwerk. Het tekort aan goede landbouwgronden zorgde ervoor dat indianen naar de grote steden trokken, in de hoop daar werk te vinden.



© 2019 - powered by wijgmaal.be - design by e-visible