. Home

 . Foto's

 . Ecuador

 . Het project

 . Gastenboek

Weblog  Arnoud Festjens verblijft een jaar in het educatief centrum Inti Sisa in Guamote (Equador). Wat hij beleeft en vooral hoe kan u hieronder lezen.

 

Paro (bis)

Het is al een tijdje onrustig in Ecuador. Her en der worden stakingsposten opgetrokken, het interprovinciaal verkeer komt strop te zitten, en als je vraagt waarom er gestaakt wordt weet niemand een eensluitend antwoord te geven. De voorbije weken is de algemene toestand er niet beter op geworden. Tien dagen geleden moest ik naar Quito, wat papierwerk in orde brengen bij enkele reisbureaus, en vanwege de stakingen heb ik een week vast gezeten in de hoofdstad. Vanuit de busterminal vertrok geen enkele bus meer, de problemen concentreerden zich niet zozeer in Quito zelf maar veeleer in en rond de hoofdsteden van de bergprovincies Cotopaxi, Tungurahua en Chimborazo.
Kranten en nieuwsberichten op televisie spraken over problemen rond de ondertekening van de ?TLC?. Op huisgevels in de straten verschenen elke dag meer slogans tegen de TLC. TLC staat voor Tratado Libre Comercio, het vrijhandelsakkoord dat door de Verenigde Staten aan verschillende Latijns-Amerikaanse, vooral Andeslanden, wordt voorgelegd ter ondertekening. Colombia, Peru en Bolivia zijn al akkoord gegaan, in Ecuador blijft men twijfelachtig omtrent de ondertekening. Men eist, volledig terecht naar mijn inzien, bijkomende voorwaarden die de Ecuadoraanse economie ten goede zullen komen, waardoor niet enkel de eigenaars van grote multinationals beter zullen worden van het akkoord. En juist die eis naar bijkomende voorwaarden blijkt conflicten te veroorzaken. Vorige week heeft de CONAIE, de nationale Indígenabeweging, opgeroepen tot staking. Er zal geprotesteerd worden tegen ondertekening van de TLC tot de eisen van de inheemsen ingewilligd worden. En zolang er geprotesteerd wordt wordt niets ondertekend, aldus president Palacio op een korte TV-toespraak eergisteren. Er wordt nog steeds onderhandeld, er wordt nog steeds gestaakt, en ondertussen stapelen de verliezen in de nationale economie zich op. Het toerisme ligt plat, vervoer van voedsel en levensmiddelen kan niet meer, alles wordt duurder en duurder.
Verleden zondag reden er plots terug bussen vanuit Quito richting Riobamba. Ik heb de sprong gewaagd, ben zonder problemen in Riobamba aangekomen, maar de pauze in de protestacties bleek van zeer korte duur te zijn. Nog dezelfde dag werden opnieuw stakingsposten opgetrokken, ik zat vast in Riobamba. Het is niet leuk geen kant op te kunnen. Ok, de situatie is voor iedereen hetzelfde, maar wanneer verveling toeslaat krijg je sterk het gevoel zelf iets te willen ondernemen. Gisteren heb ik, via via, een fiets kunnen bemachtigen, en ben ik zo, op goed geluk, begonnen aan een fietstocht naar Guamote. Ik kan je nu al zeggen dat het gelukt is, maar wat ik onderweg gezien heb slaat toch wel alles.
De afstand Riobamba-Guamote bedraagt precies 50 kilometer. De eerste 20 kilometer gaat het vooral bergop, voor het overige is het vals plat tot in Guamote. Er moet een hoogteverschil van ruim 200 meter overbrugd worden, het gaat van 2800 naar 3056 meter. Onder een stralende zon ben ik aan de onderneming begonnen, me goed voelend eindelijk een poging te kunnen ondernemen om terug naar Guamote te keren. De anders zo drukke Panamericana zag er verlaten uit, bij het uitrijden van Riobamba ten minste. In Lican, net buiten Riobamba, vroeg een politie-agent me waar ik wel heen wilde, alleen en op de fiets. Mijn antwoord lokte enkel het optrekken van zijn wenkbrauw uit. Wat verderop, op een heuveltop, kreeg ik een overzichtje van wat me te wachten stond. Over een afstand van nog geen kilometer zag ik minstens 10 stakingsposten, bestaande uit omver gehakte eucalyptusbomen dwars over de weg, grote rotsblokken, brandende autobanden, en glasscherven, ontzettend veel glasscherven. Elke stakingpost werd bemand door een groep inheemsen, maar op het eerste zicht vielen ze niemand lastig. Tussen de stakingsposten begaf een stroom van mensen zich, veelal te voet, op weg naar het zuiden.
Even diep ademhalen, vingers kruisen en hopen dat ze mijn banden niet plat steken, meer heb ik niet gedaan alvorens op de trappers te gaan staan. Bij de eerste stakingspost werd me vooral ?gringo? toegeroepen, meer niet. Tweede stakingspost: idem. En zo ging het wel even voort, laverend tussen de wandelaars, zelf te voet bij elke wegversperring. Na ruim een uur bereikte ik Cajabamba, even voor halfweg. In het dorp zelf was alles schijnbaar rustig, een bar met coca-cola uithangbord maakte de verleiding tot een korte stop te groot. De barvrouw vroeg waar ik, als gringo, wel zo dringend heen moest dat ik dat per fiets deed. Bij het horen van Guamote wenste ze me veel geluk.
Aan het meer van Colta kreeg ik het gezelschap van een wat oudere man, die door iedereen ?Payaso?, ?clown? werd genoemd. Het werd wat minder druk, er verschenen ook minder frequent stakingsposten, en het gesprekje met mijn compaan, wellicht de dorpsgek, zorgde voor wat afleiding. Ook hij wist me geen antwoord te geven op de vraag hoelang de staking nog zou duren. In Santiago de Quito namen we afscheid, en zette ik mijn tocht alleen verder.
De passage doorheen het kanton Colta heb ik steeds wondermooi gevonden. Het voelde heerlijk deze doortocht eens niet vanuit de wagen of de bus te ervaren, maar vanop de fiets, en onder een stralende zon dan nog. Opeens leek het alsof ik alleen was, fietsend doorheen een lappendeken van akkers, in de wijde omtrek geen mens te bespeuren. Tot in Columbe was het genieten geblazen, eenmaal ik dat laatste dorp voor Guamote bereikt had werd ik opgeschrokken door een massa dronken inheemsen, dansend op de muziek van Angel Guaraca, de lokale Eddy Wally. Voor het eerst sinds het uitzicht op de heuvel, aan het begin van de fietstocht, voelde ik me niet op mijn gemak. Dronken lui riepen me wat bedreigingen toe, maakten aanstalten me tegen te houden, dreigden ermee mijn banden plat te steken. Heel voorzichtig ben ik doorgereden, die laatste klip zonder kleerscheuren trachtend te omzeilen. En eenmaal ik daarin geslaagd was zag ik de gsm-mast van Guamote voor me opdoemen. Een zalig gevoel, thuiskomen. En als beloning... lekker gefrituurd varkensvlees, een warme douche en mijn eigen heerlijke bed. Hoelang ik hier nu vastzit weet ik niet, maar ik ben content jullie te kunnen berichten van mijn jongste avontuur.
Groeten,
Arnoud.

geplaatst: 21.03.2006 | uw gedacht
naam: Hanne
[mail]
comment: Hey Noudje,

Je schrijft lekker, ik zie alles weer voor me, super!!
Ik laat hier een berichtje na omdat ik je mailadres kwijtben... Fin soit, ik heb wat gestort op de rekening van Inti Sisa, doe er iets goeds mee
Liefs
Hanne
28.03.2006 @ 16:22:59



© 2019 - powered by wijgmaal.be - design by e-visible