. Home

 . Foto's

 . Ecuador

 . Het project

 . Gastenboek

Weblog  Arnoud Festjens verblijft een jaar in het educatief centrum Inti Sisa in Guamote (Equador). Wat hij beleeft en vooral hoe kan u hieronder lezen.

 

ciao intimos, nos vemos pronto...

Vanuit onze huiskamer in Wijgmaal, dezer dagen naar verluidt 'Robland' (?) geheten, dien ik dit laatste bericht te posten op m'n weblog. Het zou een afscheidsbrief kunnen zijn, of een terugblik. Ik zou herinneringen kunnen ophalen, misschien doe ik dat ook wel, mensen bedanken en anderen een laatste keer kriebels doen krijgen, laten wegdromen. Het zit erop, 20 maanden werk in 't vreemde, ik heb mijn tweede thuis, voorlopig toch, achter mij gelaten. En ik mis het nu al, 'mijn' Ecuador, 'mijn' Guamote.
Regelmatig, volgens velen niet regelmatig genoeg, heb ik een bericht geplaatst op wijgmaal.be, zodat jullie mijn avonturen wat konden volgen. Ik heb eigenlijk nog zoveel meer te vertellen, ik zou zovelen graag eens aan den lijve willen laten voelen wat ik voel en gevoeld heb. Ik kan prachtfoto's laten zien, fantastische verhalen vertellen, misschien moet ik ooit eens een boek schrijven of zo...
Ik zou eigenlijk willen afsluiten met enkele kort verhaal, waarbij ik enkele mensen in de schijnwerpers wil zetten, mensen die voor mij zoveel hebben betekend de afgelopen maanden. Hier gaan we;

Het is vijf uur 's avonds. Mijn valiezen zijn gemaakt, en ik word een beetje stil van de aanblik van mijn lege kamer. Er zijn de voorbije uren een hoop herinneringen naar boven gekomen. Ik zou wat muziek willen opzetten, maar mijn cd's zijn al veilig opgeborgen, en mijn radio heb ik reeds geschonken aan ons Juanita, belofte maakt schuld. De deur van mijn kamer staat wijd open, maar er durft precies niemand binnenkomen, alsof er een onzichtbaar bordje met de boodschap 'niet storen' aan de deurklink hangt. Ik zie Kelvi, onze directrice, telefoneren en rommelen in een stapel papieren, ze vindt niet wat ze zoekt. Lazaro heeft zijn boor in de aanslag en helpt Wilo gaten boren, ze willen een internetverbinding maken naar de bureau. José Hernán heeft de fietsen hersteld en slentert binnen, is duidelijk van plan even te gaan zitten met een kop thee en de krant te lezen. In de keuken hoor ik gegiechel. Juanita is in haar nopjes, vanavond hoeft ze niet alleen te koken, heeft ze de hulp van Encarnación én Katy én Alicia. De zon schijnt, en ik voel me omringd door collega's die stuk voor stuk beste vrienden zijn geworden. Er wordt op de deur geklopt, Jeroen en Esther zijn aangekomen uit Quito, ook zij wilden erbij zijn vanavond. De Jerre doet me vele groeten van Sophie, ze kon er niet bij zijn, alhoewel het gezelschap met haar erbij pas echt compleet zou zijn. Esther geeft me een dikke knuffel, wat een heerlijk mens toch.
Alles is klaar, ik ga nog even het dorp in om wat drank te gaan kopen. Op straat kom ik de mensen tegen die ik dagelijks heb ontmoet en morgen niet meer ga zien. Berthilda groet me vanop afstand, uitbundig als steeds. De buurjongen komt met zijn bakfiets aangereden, ook zijn werkdag zit erop, hij bedankt me nog eens voor de foto's die ik hem gisteren heb gegeven. Adaďr, Jenny en Nohely spelen voetbal op de Plaza 24 en komen aan mijn benen hangen tot aan de hoek. Mijn kapper heeft het druk, ik kom straks nog wel eens langs. Even verderop zit Oswaldo de krant te lezen achter het stuur van zijn pick-up, en ik bedenk opeens dat ik hem zelden ben tegengekomen zonder dat hij in zijn auto zat. Angel komt net toe met zijn nieuwe bus, claxoneert en steekt de hand op. Ik zou eigenlijk links moeten afslaan, maar besluit nog even langs te gaan bij Marco, de bakker, om te kijken of hij nog van die lekkere zandkoekjes heeft. Geen zandkoekjes, zo blijkt even later, maar een korte babbel, 'onder vrienden', maakt veel goed.
Bij Suzanna worden gepluimde kippen uitgeladen. Ik koop snel mijn flessen cola, en loop terug de straat omhoog, naar huis. De tafel staat gedekt, de hele ploeg van Inti Sisa heeft plaats genomen en er wordt getoast op mijn gezondheid. Het doet deugd al deze mensen nog eens dicht rondom mij te hebben, en na de frieten wordt geen afscheid genomen. We zien elkaar spoedig weer, daar ben ik zeker van.
Onderweg naar het busstation van Riobamba zie ik de vulkaan Tungurahua. Hij spuwt een gigantische aswolk, en Wilo weet me te vertellen dat de inwoners van het dorp Pelileo, gelegen aan de voet van de vulkaan, reeds hun huizen hebben moeten verlaten. Binnenkort volgt hoogstwaarschijnlijk de uitbarsting, maar dat zal ik dan wel weer kunnen vernemen in België...

:: foto ::

geplaatst: 25.05.2006 | uw gedacht
naam: Piet en Wil
[mail]
comment: Hallo Arnoud,
Als gasten bij Inti Sisa hebben wij een fantastische tijd meegemaakt in Guamote.
Je had toen nog een paar weken te gaan in Guamote en vertelde al dat je het moeilijk zou vinden om weg te gaan. Het verhaal dat je voor de weblog geschreven hebt, spreekt voor zich. We hopen voorje dat het mogelijk zal zijn om nog eens terug te gaan.
We sturen je nog een paar foto's via je email, maar ook zonder die foto's zul je geen moeite hebben de herinnering aan Guamote levend te houden.
Groetjes van Piet en Wil
04.06.2006 @ 14:37:49



© 2019 - powered by wijgmaal.be - design by e-visible